14 Şubat 2017 Salı

7 Yaş


Nasılda büyüdün hangi arada geçti bunca zaman inanasım gelmiyor...

Sanki hep bu andayız... Öncesi hatırlanmak istenmeyen anılar, sonrası zaten yok...

Doğduğun andan itibaren hep büyük büyük kaygılarımız vardı. Kocaman...Ya da bize büyük gösterilen... Başlarda hayatın söz konusuydu, sonrasında gelişimin...

Terapiler, özel eğitimler...Biliyor musun sanki hiç annen olmadım ben :( En güzel zamanlarımızı çaldı doktorlar, terapistler.... Annen dışında olmam gereken o kadar çok şey vardı ki. Terapist, konuşma terapisti, öğretmen, hemşire,,, Bunların hepsini olabildim de sanki anne olamadım bi sana....

Bir Allah ın kulu da demedi ki salla terapileri, şu anın tadını çıkar Annesin sen diye silkelemedi beni...Zamanla ben öğrendim senin annen olabilmeyi....

Sen uyuduğunda dinlenemedim mesela, seni izleyemedim bile uyurken çünkü araştırmak gerekiyordu o kadar hiç bir şey bilmiyordum ki öğrenip savaşmam gerekiyordu....

Rahatça içimden geldiği gibi kucağıma alamadım seni mesela hep pozisyonlamamız gerekiyordu, rahatça emziremedim bile çünkü yediğinle çıkardığını hesaplamamız gerekiyordu :(

Ben geç anladım ama sen geç anlama :)) Anne ol çocuğuna her şeyden önce bak o zaman her şey daha güzel olacak... Sadece anne ol....

Boş ver terapileri o anın tadını çıkar çocuğunla...

Düşündükçe de bir sonuca varamıyorsun zaten ben düşündüm oradan biliyorum :)

Ne gariptir ki her şeye rağmen iyi ki diyorsun genede iyi ki bizi seçmişsin, iyi ki bize gelmişsin, iyi ki oğlumuz olmuşsun...

Seninle, yaptıklarınla, yapmaya çabaladıklarınla gurur duyuyorum. Gülümsemenle dünyamı aydınlatıyorsun, sayende hep iyi insanlarla dolanıyor etrafımız...

Seni çok seviyoruz....Doğum günün kutlu olsun oğlum...Sağlıcakla....Mutlulukla....